Kardynałowie polscy

Opublikowano w Trzeba wiedzieć

W pierwszych wiekach polskiego chrześcijaństwa nie było w naszym kraju kardynałów. Pierwszym purpuratem polskim mógł być legnicki Piast Wacław, biskup Wrocławia, kreowany w 1381r. Z tym że polskim kardynałem byłby on tylko z racji przynależności kościelnej Wrocławia do metropolii gnieźnieńskiej, politycznie bowiem Śląsk był wówczas częścią Korony Świętego Wacława. Byłby, bo kapelusza nie przyjął. Polakiem był kardynał Mateusz z Krakowa, za czasów Jagiełły, ale on swój urząd biskupi sprawował na terenie Niemiec. Pierwszym więc kardynałem pod każdym względem polskim był Zbigniew Oleśnicki, biskup krakowski, kreowany w 1439 roku przez Eugeniusza IV, przez Feliksa V w 1441, a przez Mikołaja V w 1449. Potrójna nominacja była spowodowana istnieniem antypapiestwa, które reprezentował Feliks V. Ów mianował tez kardynałami dwóch jeszcze Polaków: Wincentego Kota i Aleksandra Mazowieckiego. Później również kardynałów w Polsce nie było wielu. Prawo zakazywało obejmowania godności kardynalskiej bez zgody króla. Zgodnie z tym prawem kreowany został w 1495 roku Fryderyk Jagiellończyk (Gniezno i Kraków), a wbrew prawu Stanisław Hozjusz w 1561. W wieku XVI kardynałami zostali jeszcze Jerzy Radziwiłł i Andrzej Batory, a w XVII Bernard Maciejowski, Jan Olbracht Waza, Jan Kazimierz Waza, Michał Radziejowski i Jan Kazimierz Denhoff. Większość z nich nie była biskupami. Ostatnim kardynałem przed rozbiorami był Jan Lipski, biskup krakowski, kreowany w 1737 roku. Obecnie mamy rozsianych po całym świecie ośmiu kardynałów Polaków i czterech innych posiadających polskie korzenie. O każdym z nich słów parę od najstarszego poczynając, a na najmłodszym kończąc.

Święta Anna

Opublikowano w Trzeba wiedzieć

Św. Anna była matką Najświętszej Maryi Panny. Ale tak naprawdę nie wiemy, jak miała na imię. Ewangelie na ten temat milczą, jedyne wiadomości czerpiemy z apokryfów: Ewangelii Jakuba, Ewangelii Pseudo-Mateusza i Księgi Narodzenia Maryi.

Święta Kinga

Opublikowano w Trzeba wiedzieć

Św. Kinga (1234-1292) - patronka Polski i Litwy, patronka górników, klaryska.
Kinga pochodziła z węgierskiej rodziny królewskiej Arpadów. Urodziła się 5 marca w Ostrzyhomiu jako córka króla węgierskiego Beli IV i Marii, cesarzówny bizantyńskiej. Do Polski przybyła mając 5 lat i została zaręczona z 13-letnim księciem krakowsko-sandomierskim Bolesławem, synem Henryka Brodatego i Grzymisławy. Razem wychowywali się na dworze w Sandomierzu, a gdy Kinga ukończyła 12 lat zawarli małżeństwo. Księżna, która od dziecka pragnęła całkowicie poświęcić się Bogu, skłoniła w 1246 r. męża Bolesława, do wspólnego złożenia ślubu czystości. Ślubowanie odbyło się w katedrze na Wawelu przed biskupem Prandotą.

Jak powstaje cześć świętych

Opublikowano w Trzeba wiedzieć

Proces beatyfikacyjny i kanonizacyjny

Kościół jest matką świętych. Poza Kościołem nie ma czci świętych. Żywot każdego świętego jest obrazem cudownego współdziałania człowieka z obfitymi łaskami Bożymi. Bóg wyróżnia wybrane osoby szczególnymi darami, przez które życie ich jaśnieje blaskiem heroicznych cnót. Niektórych świętych Bóg, jakoby w nagrodę za ich wielkie poddanie się i samozaparcie, wynosi darem cudów i proroctwa.

Pierwsze nabożeństwa majowe

Opublikowano w Trzeba wiedzieć

Maj - dla wielu najpiękniejszy miesiąc roku - to w Kościele okres szczególnej czci Matki Bożej. Szczególnie w Polsce gromadzimy się wieczorami w kościołach, przy grotach, kapliczkach i figurach przydrożnych. Pierwsze nabożeństwa majowe zaczęto odprawiać w Polsce w połowie XIX wieku w Płocku, Toruniu, Nowym Sączu i Krakowie, a od 1852 r. - uroczyście w kościele Świętego Krzyża w Warszawie. Po 30 latach stało się ono bardzo popularne i znane w całym kraju.